|
លោកប៉ែន ផាត អតីតកីឡាករបាល់ទាត់ដ៏ល្បីល្បាញរបស់កម្ពុជាកាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ និង ដើមទសវត្សរ៍១៩៧០ ត្រៀមបង្ហាញជាលើកដំបូងនូវប្រវត្តិតស៊ូរបស់លោកក្នុងអាជីពបាល់ទាត់។
ជាកុមារម្នាក់ដែលចាប់កំណើតនៅស្រុកកំពង់សៀម ខេត្តកំពង់ចាម នោះ លោកប៉ែន ផាត បានចាប់ផ្ដើមលេងបាល់តាំង ពីអាយុ ១០ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។ លោកមិនមានពូជអំបូរជាអ្នកលេងបាល់ទេ តែលោកហាក់ដូចជាមានទេពកោសល្យជាមួយនឹង បាល់ទាត់ ហើយលោកឆាប់បានក្លាយខ្លួនជាកីឡាបាល់ទាត់ដ៏ល្បីល្បាញនៅក្នុងស្រុក ខ្មែរ។
សព្វថ្ងៃនេះលោកមានអាយុ ៦៤ ឆ្នាំហើយតែលោកមិនទាន់បោះបង់ចោលអាជីពបាល់ទាត់នៅឡើយទេ។ លោក បង្ហាត់គេនៅស្រុកបារាំង ព្រមទាំងលេងខ្លួនឯងក្នុងក្រុមវ័យចាស់របស់បារាំង។ អតីតកាលរបស់លោកគឺលោកបានជាប់ជា កីឡាបាល់ទាត់ជម្រើសជាតិតាំងពីឆ្នាំ១៩៦១មកម្ល៉េះ។ ឆ្នាំ១៩៧២ ក្នុងខណៈដែលលោកកំពុងតែលេងឲ្យក្រុមជម្រើសជាតិ នោះមានគេមកទាក់ទងលោកឲ្យទៅលេងក្នុងក្លឹបកម្រិតខ្ពស់មួយដែលលេង ក្នុងក្របខ័ណ្ឌ League នៅស្រុកថៃ។
នៅទីនោះលោកមានឈ្មោះបោះសម្លេងហើយគេបង្ខំឲ្យលោកលាសញ្ជាតិខ្មែរ មកជាសញ្ជាតិថៃ ដើម្បីបានលេងឲ្យក្រុមជម្រើសជាតិថៃ។ លោកបដិសេធពីរឿងលាសញ្ជាតិនេះជាហេតុធ្វើឲ្យពួកថៃមិនសប្បាយចិត្ត ជាមួយលោកហើយដក លិខិតឆ្លងដែនរបស់លោកដើម្បីឲ្យលោកនៅក្នុងស្រុកថៃមិនអាចចេញទៅណា បាន។
ស្ថានភាពបែបនេះហើយដែលធ្វើឲ្យលោកមានវ័យច្រើននៅក្នុងស្រុកថៃហើយ បានក្លាយជាគ្រូបង្វឹកបាល់ទាត់នៅ ស្រុកថៃតែម្ដងទៅ។ ពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយលោក លោកចងបានអ្វីក៏គេឲ្យដែរតែលោកមិនអាចចោលសញ្ជាតិដើម របស់ខ្លួនបានទេ។ លោកបានចេញទៅរស់នៅស្រុកបារាំងដោយសារបារាំងជួយព្រោះគេស្គាល់លោក ជាកីឡាបាល់ទាត់ ដ៏ល្បីល្បាញរបស់កម្ពុជា។
លោកប៉ែន ផាត ដែលត្រៀមខ្លួនមករស់នៅស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួនវិញនោះលោកបានបង្កើត ក្រុមបាល់ទាត់មួយនៅ ខេត្តបាត់ដំបង ដែលជាស្រុកកំណើតភរិយារបស់លោក។ លោកបានសង់ផ្ទះនៅទីនោះហើយនឹងត្រូវត្រឡប់មករស់នៅទីនោះ។ |
|
|
 
អ្នកប្រដាល់ពេជ្រ អារុណ ក្លឹបបង្ក្រាបគ្រឿងញៀនអាយុច្រើនបន្តិចហើយ តែគេនៅមិនទាន់អស់និស្ស័យនឹងការប្រកួតនៅឡើយទេ។
អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្រករជាមួយគេភាគច្រើនបានបោះបង់ការប្រកួត ដោយទៅធ្វើជាគ្រូបង្វឹក ឬ ធ្វើជាអាជ្ញាកណ្ដាលអស់ហើយ តែអារុណនៅតែបន្តឡើងរេញប្រកួត។ តាមពិតអាយុត្រឹម ២៧ឆ្នាំមិនជាច្រើនប៉ុន្មានទេ តែអ្នកប្រដាល់សេរីបែបមុខចាស់ជាងអាយុបន្តិចហើយ ព្រោះត្រូវការហ្វឹកហាត់ដោយរត់ក្រោមកម្ដៅថ្ងៃ និង ចំណាយកម្លាំងច្រើន។
អារុណ បើមើលនៅជិតនោះមុខគេសុទ្ធតែស្នាមរបួស។ មិនមែនរបួសដោយសារប្រណាំងម៉ូតូហើយដួលនោះទេ តែមានរបួសដោយសារការប្រកួត។ អារុណជាអ្នកប្រដាល់មួយរូបដែលមានសីលធម៌គ្រាន់បើ ព្រោះគេមិនដែលបំពានលើគូប្រកួតនោះទេ។ អ្នកប្រដាល់រូបនេះហាក់ដូចជាមិនទាន់មានមហិច្ឆតាធ្វើជាគ្រូបង្វឹកឡើយ។
អ្នកប្រដាល់រូបនេះមានស្រុកកំណើតនៅភូមិបវិល ឃុំបវិល ស្រុកថ្មគោល ខេត្តបាត់ដំបង។ គេមានកម្ពស់ ១,៧៩ ម៉ែត្រ និង មានអាយុ ២៧ឆ្នាំ។ ក្នុងវ័យប៉ុណ្ណេះគេឆ្លងកាត់ការប្រកួតចំនួន ៩៥ ដង ឈ្នះ ៧៦ ដង ចាញ់ ១៣ ដង និង ស្មើ ៦ ដង ក្នុងនោះគេផ្ដួលគូប្រកួតឲ្យសន្លប់ចំនួន ១០ ដងប៉ុណ្ណោះ។
អ្នកប្រដាល់រូបនេះមានទេពកោសល្យប្រើជង្គង់ និង កណ្ដាប់ដៃបានល្អ។ ជើងក្រោមគេខ្សោយបន្តិច តែស្បែកមុខគេស្វិត មិនងាយសន្លប់ដោយសារកណ្ដាប់ដៃគូប្រកួតឡើយ។ មុនពេលគេមកនៅភ្នំពេញ អារុណ ជាអ្នកលេងតាមជាយដែនម្នាក់ ដែលមានឈ្មោះបោះសំឡេងគ្រាន់បើ។ ដោយសារតែមិនអន់បែបនេះទើបគេធ្វើដំណើរមកភ្នំពេញដែលដំបូងគេនៅ ក្លឹបសឹង្ហកីឡា តែសព្វថ្ងៃនេះគេនៅក្លឹបបង្ក្រាបគ្រឿងញៀន។
អ្នកប្រដាល់រូបនេះធ្លាប់ចេញទៅប្រកួតនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី ដោយទទួលបានលទ្ធផលល្អទៀតផង។ បើតាមការឲ្យដឹងពីលោកម៉ា សេរី ប្រធានកីឡារបស់ទូរទស្សន៍ CTN នោះថា អារុណគេធ្លាប់គ្រប់គ្រងខ្សែក្រវាត់ចំនួន ២ របស់ទូរទស្សន៍នេះ គឺខ្សែក្រវាត់ទម្ងន់ ៥៤ គីឡូក្រាម ដែលកាលនោះគេវ៉ៃផ្ដាច់ព្រ័ត្រឈ្នះ នួន ភិរម្យ និង ខ្សែក្រវាត់ទម្ងន់ ៥៧ គីឡូក្រាម ដែលកាលនោះគេវ៉ៃផ្ដាច់ព្រ័ត្រឈ្នះ អ្នកប្រដាល់ពេជ្រ ប៊ុនធឿន មកពីខេត្តបាត់ដំបង។
ពេជ្រ អារុណ ពេលនេះចាស់ហើយ តែគេនៅស្រឡាញ់ការប្រកួត និង រេញប្រដាល់នៅឡើយ។ គេមិនទាន់បានកំណត់ពីពេលវេលាបោះបង់ការប្រកួតនៅឡើយ៕s |
|
 
ការធ្វើកីឡាឲ្យខ្លាំងវាជាការលំបាកមួយ ។ កីឡាវាប្រៀបដូចជាការកសាងកងទ័ពមួយយ៉ាងអញ្ចឹង ព្រោះត្រូវមានធនធានមនុស្ស សម្ភារៈ និង សេដ្ឋកិច្ច ។
ការស្វះស្វែងរកធនធានមនុស្សវាមិនមែនជារឿងសាមញ្ញនោះទេ ។មនុស្សម្នាក់ដែលមានកាយសម្បទាល្អមិនប្រាកដថា ចូលចិត្តនោះឡើយ ហើយក៏មិនប្រាកដថា មានទេពកោសល្យខាងកីឡាដែរ ។ កីឡាករ ឬ កីឡាការិនីម្នាក់អាចខ្លាំងបានវាទាមទារនូវឆន្ទៈ ភាពអំណត់ ការហ្វឹកហាត់ មហិច្ឆតារ និងការប្រកួតប្រជែង ។ អ្វីៗទាំងនេះក៏វាចំណុះខ្លាំងទៅលើសេដ្ឋកិច្ច និងសម្ភារៈ និងការលើកទឹកចិត្ត ។
លោកគ្រូចាយ គឹមសាន ជាគ្រូអត្តពលកម្មជម្រើសជាតិដែលអតីតកាលរបស់លោកធ្លាប់ដណ្ដើមបាន មេដាយជូនជាតិនោះ មានប្រសាសន៍ថា កាលពីសម័យដើមកីឡាករដែលខ្លាំង គឺនៅក្នុងស្ថាប័នទាហាន ប៉ូលិស ឬ ធនាគារ ។ ធនាគារមានលុយលើកទឹកចិត្តជាហេតុធ្វើឲ្យកីឡារបស់ស្ថាប័ននោះខ្លាំង ។ ទាហាន និង ប៉ូលិសបើកីឡាករម្នាក់នៅក្នុងការប្រកួតមួយ គេអាចបំបែកបាននូវឯតទគ្គកម្មចាស់របស់ខ្លួននោះគេ នឹងបានឡើងសក្តិ ។
លោកហែម ថុន ដែលជាអគ្គលេខាធិការសហព័ន្ធកីឡាហែលទឹក និង ជាកីឡាករហែលទឹកជើងចាស់ដ៏ល្បីល្បាញ នោះបញ្ជាក់ថា ការផ្ដល់រង្វាន់ ការតម្លើងសក្តិវាអាចជាការបញ្ជោរមែនតែមានប្រសិទ្ធភាព ។ជាទូទៅមនុស្សមានកំហឹងនៅពេលដែលគេបង្អាប់ខ្លួនតែសប្បាយចិត្តនៅ ខណៈដែលគេបញ្ជោរខ្លួន ។
លោកគ្រូហោ វណ្ណារ៉ា ដែលពីសម័យដើមជាកីឡាបាល់ទះជម្រើសជាតិដែលមកពីក្លឹបធនាគារជាតិនោះ មានប្រសាសន៍ថា លោកលេងនៅធនាគារជាតិតាំងពីលោកនៅជាកីឡាកររហូតក្លាយជាគ្រូបង្វឹក លោកជៀថា ការបំប៉ន លើកទឹក ចិត្តនេះសំខាន់ណាស់ ។ការបំប៉ននោះទោះបីវាមានលក្ខណៈតិចតួចក៏ពិតមែនតែវាជាការស្ដែង ឲ្យឃើញពីការយកចិត្តទុកដាក់នៃអ្នកដែលគ្រប់គ្រងពួកគេ ។
លោកគង់ ឌៀប ដែលជាមន្ត្រីកីឡាចូលនិវត្តន៍មួយរូបនោះក៏មានប្រសាសន៍ដែរថានៅក្នុង ការប្រកួតមួយប្រសិនបើមេ របស់ខ្លួនមកទស្សនានោះអត្តពលិកមានការសប្បាយចិត្តហើយការលេងរបស់គេ ក៏បានល្អដែរ ។អ្នកគ្រប់គ្រងកីឡាបើមិនទៅមើលកីឡាផងនោះវាតើកីឡាមានឆន្ទៈនឹង លេងដែរ ឬ ទេ ?
ការលើកទឹកចិត្ត និង ការជ្រើសរើសកីឡាវាសំខាន់ណាស់ ហើយគេត្រូវដឹងថា តំបន់ណាខ្លាំងស្អី ។ កាលពីជំនាន់មុនសម្រាប់ខេត្តកំពង់ចាម គឺល្បីល្បាញខាងកីឡាបាល់ទាត់ និងហែលទឹក។អ្នកទាត់បាល់ជម្រើសជាតិ និង ហែលទឹកភាគច្រើនចេញមកពីខេត្តនេះ ។គ្រូខ្លាំងនៅខេត្តកំពង់ចាម កាលសម័យនោះមានលោកគ្រូ ហោ លោកអាង គឹមអ៊ាន លោក យូ សេងថន និងលោកអ៊ឹង គឹមសួរ ។សព្វថ្ងៃមានតែលោកអ៊ឹង គឹមសួរ ម្នាក់គត់ដែលនៅរស់ហើយមានវ័យជរានិង មានអាយុជិត ១០០ ឆ្នាំទៅហើយ ។ អ្នកទាត់បាល់ដែលល្បីចេញមកពីខេត្តកំពង់ចាម នៅរស់ម្នាក់ដែរ គឺលោកប៉ែន ផាត ដែលសព្វថ្ងៃរស់នៅប្រទេសបារាំង ។
ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ពីដើមក៏មានអ្នកលេងបាល់ទាត់ល្បីល្បាញច្រើនដែរ ។ នៅឆ្នាំ១៩៣៧ បារាំងបានបង្កើតទីលានបាល់ទាត់មួយនៅខាងមុខសាលាខេត្ត ។ឆ្នាំ ១៩៥៨ដែលកាលនោះលោកឌីលាភ ជាចៅហ្វាយខេត្តនោះបានដឹកនាំក្រុមបាល់ទាត់របស់ខេត្តនេះឲ្យ ដណ្ដើមបានជើងឯកប្រចាំឆ្នាំ ។
ខេត្តបាត់ដំបង មានប្រវត្តិខ្លាំងខាងប្រដាល់ និងកីឡាបាល់បោះ ។ ខេត្តកំពត ក៏ខ្លាំងកីឡាបាល់បោះដែរ ។ពីដើមកីឡាបាល់បោះរបស់ខេត្តទាំង ២ នេះមានសកម្មភាពខ្លាំងជាងគេ គឺមានរៀបចំការប្រកួតមិនលស់ពេលឡើយ។ខេត្តក្រចេះ ខ្លាំងខាងកីឡាបាល់ទះកាលអម្លុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ៥០ និង ៦០ តែក្រោយមកក៏ល្បីល្បាញខាងបាល់បោះដែរ ។
ខេត្តស្វាយរៀង មានអំនួតខាងកីឡាបាល់ទាត់ដែលកាលនោះកីឡាករភាគច្រើនជាជនជាតិវៀតណាម និង ខ្លាំង ខាងកីឡាប្រណាំងកង់នារី ។ខេត្តកណ្ដាល និង ខេត្តតាកែវ ក៏មានសកម្មភាពកីឡាបាល់ទាត់គ្រាន់បើដែរ ។ចំពោះខេត្តផ្សេងទៀតហាក់ដូចជាមិននិយមកីឡាឡើយ។ |
|
 រៀងរាល់ឆ្នាំ នៅខែវិច្ឆិកា លោក ទេព រិទ្ធិវិទ្ធ អគ្គលេខាធិការសហព័ន្ធវាយកូនបាល់កម្ពុជា តែងតែរៀបចំការប្រកួតវាយកូនបាល់ ដណ្ដើមពានរង្វាន់ ទេព ឃុនណា ដែលមកទល់ឆ្នាំ២០១០ មានរយៈពេល ១៦ លើកហើយ។
សម្ភាសន៍ជាមួយ គេហទំព័រ CEN លោក ទេព រិទ្ធិវិទ្ធ មានប្រសាសន៍ថា ព្រឹត្តិការណ៍នេះ ក្រុមគ្រួសារលោក បង្កើតឡើង ដើម្បីរំលឹកឡើងវិញនូវស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យរបស់ឪពុកលោក គឺលោក ទេព ឃុនណា ដែលជាជនកម្ពុជាតែម្នាក់គត់ ដែលបានកសាងប្រវត្តិសាស្ត្រ វាយកូនបាល់ ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ DEVIS CUP កាលពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៦០។
ជាមួយនឹងការបង្កើតបាននូវប្រវត្តិសាស្ត្របែបនេះ លោក ទេព ឃុនណា បង្កើតនូវទស្សនៈវិជ្ជាមួយថា មិនត្រូវខិតខំលេងឲ្យខ្លាំងក្លាពេកទេ តែត្រូវលេងប្រកបដោយភាពវៃឆ្លាត។ តាមពិតលោក ទេព ឃុនណា គ្រាន់តែជាក្មេងរើសកូនបាល់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ តែលោកបានក្លាយជាជនកំពូលរបស់កម្ពុជាតែម្នាក់គត់ ដែលបានឈានជើងចូលក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ DEVIS CUP ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍ពិភពលោក។
លោក ទេព រិទ្ធិវិទ្ធ បានបញ្ជាក់ថា "មិនមែនមនុស្សគ្រប់រូប នរណាក៏ចេះតែមានទេពកោសល្យ ឬសមត្ថភាពបែបនេះទេ។ អំណោយផលពីធម្មជាតិ គួបផ្សំនឹងចំណង់ចំណូលចិត្ត ការព្យាយាមប្រកបដោយជំនឿចិត្តនោះ យើងមានសង្ឃឹមច្រើន ក្នុងការឈានទៅកាន់ចំណុចនៃភាពជោគជ័យ"។
លោក ទេព រិទ្ធិវិទ្ធ បានរំលឹកទៅដល់ប្រវត្តិឪពុកលោកថា កាលនោះ គាត់មិនមានសំណាងបានលេងរ៉ាកែតល្អ ដូចសព្វថ្ងៃនេះទេ គឺលេងរ៉ាកែតឈើប៉ុណ្ណោះ តែគាត់បានឈានដល់កំរិតកំពូលបាន ហើយមកទល់ពេលនេះ មិនទាន់មាននរណាបានឈានជើងចូល DEVIS CUP នៅឡើយទេ។ លោកនិយាយថា ឪពុករបស់លោកសិល្បៈនៃការលេងរបស់គាត់ គឺភាពទន់ភ្លន់ការលេងរបៀបនេះហើយ ដែលធ្វើឲ្យគាត់ទទួលបានពានជាច្រើននៅក្នុងការប្រកួតនោះ។
លោក រិទ្ធិវិទ្ធ បន្តថា កិត្តិស័ព្ទរបស់គាត់ល្បីល្បាញខ្លាំង ក្នុងការប្រកួតនៅប្រទេសបារាំង ដែលជាកន្លែងគាត់ ទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់មួយ ក្នុងចំណោមកីឡាករចំនូន ១២ នាក់ មិនតែប៉ុណ្ណោះលោកទទួលបានរហស្សនាមមូយថា Mr Soft Hand ដែលមានន័យថា ដៃទន់ភ្លន់។
លោក ទេព ឃុនណា កើតនៅឆ្នាំ១៩៣៦ និងទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំ១៩៩៥ គឺនៅក្នុងវ័យ ៥៨ ឆ្នាំ នៅប្រទេសបារាំង។ សម្រាប់ពេលនេះ កីឡាករស្រករក្រោយម្នាក់ គឺប៊ុន កេន្នី បានកសាងសមត្ថភាព ហើយឆ្នាំនេះ គេនឹងបោះជំហ៊ានចូលក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ Devis-cup ហើយ៕
|
|
|
|
|
|
|
ទំព័រទី 1 ទាំងអស់ 7 ទំព័រ |
ប្រវត្តិកីឡាករ
